صد دانه یاقوت

خدایا! دستم را بگیر و با خودت به باغهای رو به باران ببر! من نمی خواهم از عقربه های ساعتم عقب بمانم. من نمی خواهم در پیاده روهای ابری دنبال صدای صاف تو بگردم!

یک سال بزرگ شدی قهرمان!!!

حالا
از تمامی قصه ، تنها
 قاب عکسی مانده ست
 که شباهتی عجیب به فرشته ای از تباردریا دارد
 حالا باران که می آید
جای پایش  روی خاک ساحل
هنوز بوی عشق و عود و عسل می دهد
 باید این  دل ساده بداند
 بانوی برفی بیداری ها
دیگر به خانه ی خواب و خاطره باز نخواهد گشت.

هنوز هم منتظرم! از گریه های مکررم خجالت نمی کشم! سکوت بیمارستان بیداری را رعایت نمی کنم! کاری به حرف و حدیث این و آن ندارم!  من خواب می بینم  پس هستم!

سلام بچه ها.خوبيد؟ اميدوارم که تا آخر عمر زنده باشيد!امروز روز تولد من بود . باز يه سال ديگه گذشت با خاطرات خوب و بد و تجربيات تلخ و شيرين جديد. خوشحالم که هنوز توان نفس کشیدنو دارم  و تمام تلاشمو برا رسیدن به هدفم می کنم حضور غير قـــابل تصور شما دوستان و خدا نیز منو حمايت می کنــــه تا پا به پای تنها شمع تولد امیدواریم بزرگ و بزرگتر شوم و بال و پر بگیرم.

فرا رسيدن ماه محرم رو هم به همتون تسليت می گم. اميدوارم که هميشه با الگوبـــرداری از مفهوم زندگی امام حسين(ع) زندگی کنيد و هميشه از الطاف پرچم هدايت و کشتــــی نجات متنعم بشيد و به قول دکتر علی شريعتی:(( آنان که رفتند کاری حسينی(ع) کردند و آنـــان که ماندند بايد کاری زينبی(س) کنند, و الا يزيدی اند.)) به اميد موفقيت همتون در تمامی مراحل زندگی و التماس دعا در اين شبهای عزيز.

آیا می دانید عقاب، زمان وقوع توفان را، پیش از آن که شروع می شود می داند؟! عقاب ها به نقاط مرتفع پرواز می کنند و منتظر می شوند تا توفان بیاید. زمانی که توفان به آن نقطه رسید، عقاب بال هایش را به گونه ای قرار می دهد که بال او را بلند کرده و بر روی سطح توفان شناور کند. وقتی که توفان زیر بال های عقاب جریان دارد، عقاب اوج می گیرد. عقاب از توفان فرار نمی کند؛ آن ها به راحتی از وجود بادهای توفان زا برای اوج گرفتن استفاده می کنند. زمانی که توفان های زندگی، که همه ی ما آن ها را تجربه خواهیم کرد، به سراغ ما می آیند، با متمرکز کردن فکر و اعتقاد به سوی خدا، می توانیم روی آن ها به پرواز درآییم و به قله رفیع موفقیت صعود کنیم. توفان ها نباید بر ما غلبه کنند، باید بگذاریم قدرت خدا ما را روی توفان های زندگی قرار دهد. خدا امکان کنترل این بادهای توفانی را به ما داده. توفان هایی که موجب بروز کسالت، غم و غصه شکست نومیدی در زندگی ما می شوند. ما می توانیم بر روی آن ها به پرواز درآمده و اوج بگیریم. به خاطر بسپاریم به خاطر سنگینی مسئولیت های زندگی نیست که ما را به قعر می کشد، بلکه چگونگی اداره آنها توسط ماست که موجب می شود گاه صعود کنیم و گاه سقوط.

کمی دریا باش، کمی کوه، کمی توفان! انسان های موفق شبیه این پدیده اند

وقتی که آمدی، نیمرخم کامل شد. دیگر از آوار سایه ها نمی ترسم، که شبم از امروز به قدوم تو نورباران شد! تاریکی را می شناختم چرا که در دوری از تو در شبهای انتظار، وجب به وجب سیاهی را اندازه گرفته بودم و در پرتو بر دیدارت دریافتم که ترس ها را ارتفاعی نیست! ماه من! وقتی که تو آمدی دیدم که دریا از اندیشه های پر از مهر تو به جوش آمد، و طبیعت با آهنگ منور ورود تو خود را دوباره شناخت، امواج به رقص آمدند و مرغان دریایی در آشیانه هاشان به آرامی خفتند. ماه من! وقتی تو آمدی دلم به رویت خندید! اندوه تنهایی ام در زلال چشمه های نگاهت خود را شست و سحر و جادوی حضورت مرا به یاد آورد. تو را وقتی یافتم که تمام حجره های دلم به عطر نام تو معطر شدند و نفس نفس،حضورت را با دم و بازدم حس می کردم و به خاطره جان می سپردم! تو در شبستان خیالم نازل شدی! طعم دعاهای اجابت شده ام بودی، مثل نماز صبح، اول روشنی و آغاز تبم بودی. از پشت پرده لرزان اشکهایم، دیدی که قابل بودم پس به حریم خلوتم پا گذاشتی! وقتی تو آمدی محتاج زیارت بودم. دلم هوای حرم داشت. روی باران تازه بر زمین پا گذاشتم تا از چشمهای ترم به شوق دیدارت گل ببارم! دیدی که کبوترهای حرم دل، چه معصومند بر سر هر سفره ای که به سخاوت گشوده باشند، بی دعوت مینشینند و یقین دارند میزبان عاشق است و من عشق را می شناختم! همان حس تازه رسیدن، که بی تاب بخشش بود! همان نوازشی که بر سر شاخه های لخت درختان، جا پای جوانه های مشتاق رویش را لمس می کرد. همان عطر آشنایی که دل زمستان را گرم می کرد.ماه من! وقتی تو آمدی، دیدی که من عاشقم! فریاد می زنم و کوچه های بارانی را از خواب بیدار می کنم.

ای همه ی من! کجا می گریزید؟! عشق سهم ماست! این دست را هر جا به سمتت جاودانگی را پیشکش می کند بگیر و رها مکن! ای همه ی من! چه بی تابی! بی تاب تر باش! تب کن و در تب بسوز! این لقمه های نور باید که حنجره ات را بسوزاند، تا نسوزی طعم گوارای عشق خنکت نخواهد کرد. ای همه ی من! به چه خیره شدی؟! ماه رخسارش را شاید که ببینی، اما خورشید نگاهش تو را محو می کند؟ اما نترس و محو شو تا آن سوی محو سمت بی سویش را پیدا کنی! ای همه ی من! دورتر از نزدیک باش تا گرمای حضورش اندک اندک جان جانت را لمس کند. اسیر نقش هایی که تو را می ربایند نشو، دلبست ریشه ها باش، مثل این درختان خاموش و زنده، حاضر باش و دم نزن تا به وقت حیرانی سبز و شکوفه بارانت کند!

ماه من! وقتی که تنهایی همه ی من مجالی شد تا تو را بیابم، وقتی سکوت شبانه ام فرصتی شد تا صدای قدم های نورانیت را بشنوم، وقتی دور از های و هوی مشغله ها بر قلبم فرود آمدی، از آن پس دریافتم که زندگی خط فاصله ایست از اینجا تا ابدیت، لحظه ها کوتاه نیستند و هر لحظه با حضور عشق عمری به بلندای عمر زمینیان دارد و قدرتی به عظمت خواستن و توانستن! پس از آن روز دریافتم که سخت سخت نیست، اگر تو نرم باشی! و هرگز سختی نمی تواند بر نرمی غلبه کند. دریافتم که عشق نرم است و می تواند بر هر کینه و عداوتی غلبه کند. مهربانی، نرم است و می تواند خشونت را مغلوب کند. صبوری نرم است و می تواند بر رنج پیروز شود.

پس از امروز دریافتم، زندگی معجزه حیات است. زندگی با کلمه های من ساخته می شود و هر کلمه ای ردپای معجزه ای است. پس می توانم زیبایی را با کلماتم بیافرینم. هر گاه کسی خشم داشت بدانم به نوازش و کلام مهرآمیزی نیازمند است؛ هر گاه کسی نومید بود به کلماتی که سپاس او را ابراز کنند محتاج است؛ هر گاه کسی حسد می ورزید نیاز دارد که دیده شود؛ اگر کسی شاکی و گله مند بود نیاز دارد شنیده شود؛ اگر کسی تلخ بود نیاز دارد مهربانی دریافت کند، و اگر کسی ستم می کند نیاز داشته دوست داشته شود؛ اگر کسی بخل می ورزد باید که بخشیده شود و همه ی این سایه ها در روح وروان ما نیاز دارند که عشق بر آنها چون باران ببارد، ببارد و ببارد.

ماه من! پس از امروز دریافتم که ضعیف به دنبال ضعیف می رود و هر دو به هم می آویزند چرا که هر دو به دنبال چیزی هستند که ندارند. به هم زخم می زنند و از هم بیزار می شوند. ضعیف نمی داند چگونه خود را دوست بدارد، پس به دنبال کسی است که او را دوست بدارد. اما قوی می داند که چگونه خود را دوست بدارد. حتی اگر مدتی تنها بماند، عاقبت کسی که قوی ترین است سوی او می آید. ماه من! از امروز دریافتم زیبایی را نمی توان حبس کرد، زیبایی در پی آشکار شدن و دیدن است، اگر خودت را حبس کنی یعنی زیبایی درونت را نمی شناسی اگر جرأت عاشق شدن و مهر ورزیدن نداری، یعنی نمی دانی چه جاذبه هایی در تو در انتظار ظهورند! پس به دنبال تپش های دلت پیش برو، و از هر اتفاق و حادثه زیبایی یاد کن از هم خوانی باد با آواز کلاغ ها، از فرو چکیدن قطره های آب، از ناودانی بر دیوار، از خطوط به هم پیوسته کف دست هایت، از ریشه های زنده در تن خاک، از هر تصویری که دیدن آن تو را حساس تر و لطیف تر می کند. از هر چه هست و دیده نمی شود! دیده می شود، گفته نمی شود، گفته می شود، و شنیده نمی شود! این گونه به زیبایی درون هدایت می شوی و زیبایی تو را به تپش های عاشقانه زیبایی هدایت می کند و سایه م ها را به پرتو نور مبارکش می زداید! ماه من! دلم تو را می خواهد. به ابرهایی که بر رخ زیبایت سایه افکنده اند حکم کن کنار بروند. می خواهم نیمرخت را با نیمه دیگرت کامل و تمام ببینم! تو را به دیدارت مأنوس کن! تو صدایم زدی! صدایت را شنیدم . این حجره های خالی دل، به نور امیدپر شده اند حالا همه وجودم شوق پرواز است. نور امیدت را بتابان به راه منتظران، به گم کرده راه ها، به دور از یار و دیارها.

حکایت می کنند در روزگاران قدیم مردی پایش آسیب دیده بود و موقع راه رفتن کمی می لنگید. روزی او با کشتی به سفری دور رفت. وقتی از سفر بازگشت دوستان از او در مورد مسافرت با کشتی پرسیدند. مرد جواب داد: "همه چیزش خوب بود به جز مواقعی که به ساحل نزدیک می شدیم و یا دریا توفانی می شد. در این مواقع ناخدا فریاد می زدلنگر را در آب بیندازیدو من هم زرنگ بودم و فورا خودم را پنهان می کردم تا مرا پیدا نکنند. آخر می دانید تنها لنگ آن کشتی من بودم!"

و این حکایت ناخوشایند حکایت خیلی از ما آدم هاستکه شبانه روز گمان می کنیم هر کسی در اطراف ما سخنی گفت یا رفتاری انجام داد، حتما منظورش نقاط ضعف ما بوده و قصد آسیب رسانی به ما را دارد. به همین خاطـر به طور ناخودآگـاه گارد دفـاع به خودمـان می گیریم و تمام روز شب خود را به این فکر می کنیم که چگونه پنهان شویم، فرار کنیم یا مقابله نماییم. در حالی که بیشتر اوقات منظور آدم های اطراف ما اصلا ما نیستیم و آن ها دارند کار عادی خود را انجام می دهند.

خوب در این مورد فکر کنید. چند بار در دل خود گفته اید یا از این و آن شنیده اید که فلانی وقتی چنین حرفی می زند و یا به آن شکل نگاه می کند و یا آن رفتار را انجام می دهد منظورش حتما سرزنش من است و باید به شکلی مناسب جواب این سخن و حرف و رفتار را بدهم تا آسیب نبینم!؟ به نظر شما چه تعداد از واکنش های روزمره ما به خاطر همین کج فهمی ها و در واقع بدفهمی های رفتارها و سخنان دیگران است؟

ما آدم ها در بدن خود یک سیستم دفاعی بسیار پیچیده و قدرتمند داریم. این سیستم دفاعی در مقابل هر چیزی که آن را تهدید بداند بلافاصله با تمام قوا وارد عمل می شود و کلیه مراکز حساس بدن از جمله سیستم گردش خون و عضلات و همین طور بخش های اصلی مغز و هشیاری را به سمت عامل تهدید قفل می کندو برای دفاع از تمامیت خود سعی می کند به هر شیوه ای که ضروری است متوسل شود نا کمترین آسیب را ببیند. این سیستم دفاعی چیز بسیار لازم و خوبی است و در واقع علت این که خیلی از ما تا الان زنده مانده ایم و سالم هستیم آن بخش صحیح کارکرد این سیستم فوق العاده است. اما همین بخش دفاعی اگر اطلاعات نادرستی به او برسد باز هم احساس حمله و تهاجم کرده و آرامش را تعطیل می کند و به حالت هشدار قرمز می رود. آن فرد لنگ که در کشتی از ترس به آب انداخته شدن با حالت وحشتزده در گوشه ای پنهان می شد تا ناخدا از خیر به آب انداختن لنگر بگذرد هم در واقع سیستم دفاعی بدنش را به همین وضعیت هشدار قرمز می برد و تمام لذت سفر را بر خود حرام می کرد. اما حقیقت این است که بسیاری اوقات اصلا ضرورتی ندارد به وضعیت هشدار قرمز برویم و می توانیم در اکثر لحظات زندگی در وضعیت آرامش و استراحت باشیم و از سفر زندگی خود لذت ببریم.

وقتی همکاری در محل کار با رفتار و نگاه و سخنانش فضا را آزاردهنده و ناخوشایند می کند، چرا الزاما باید ترس در دلمان بیفتد و حس بد و ناخوشایندی در وجودمان راه یابد؟ شاید او در بیرون از محل کار مشکلات زیادی را پشت سر گذرانده و آنچه اینـجا از خود نشـان می دهد پس زلزله های تکان سنگینی باشد که در منزل تجربه کرده است. کمی بی اعتنایی و اندکی به حال خود بودن و ذره ای صبر و کنترل در واکنش های لحظه ای می تواند ما را متوجه کند که منظور خیلی از ناخداها از آب به آب انداختن لنگرها چیز دیگری است. ما در سفر دنیا می توانیم چیزهای بسیار زیبایی برای دیدن و شنیدن و فکر کردن پیدا کنیم. خیلی از رفتارهای دیگران به ما ارتباطی ندارد و متاثر از مشکلات شخصی خودشان است. بیایید از امروز اجازه دهیم کشتی بانان لنگرها را بیندازند. دلیلی برای پنهان شدن یا واکنش دفاعی دیگری وجود ندارد.

بارها به خود گفته ام وقتی قرار است همیشه یک نفر، اول شود ، چرا آن نفر من نباشم و هیچ وقت برای این سوال، جوابی پیدا نکرده ام که مرا وادار به عقب نشینی کند. اگر قرار است کسی اول باشد، آن فرد باید "بیل گیتس" باشد. به من بگو چرا نه ؛ تا از حرف خود باز گردم.    "بیل گیتس"

بدون قید و شرط، من نفر اول خواهم بود!

 تو مي تواني همين الان تصميم بگيري که اين متن را بخواني يا از خواندنش صرفنظر کني و به همين سادگي    مي تواني از نقطه سايه به منطقه آفتابي بروي. وجه تمايز اصلي تو به عنوان يک انسان با موجودات ديگر قدرت تصميم گيري و مختار بودن توست. خداوند وجود تو را خواهان تغيير آفريدده است. بايدها، نبايدها و کليشه ها روح متحول تو را مادي و ساکن نموده است. هميشه خواهان تغيير باش، خواهان رفتن، رجعت کردن، حتي پرواز کردن به دوردست ها، به دنياي جديد، دنياي خودت. آري وجود خودت. آنگاه که خود را شناختي و درک کردي خدا را نيز درک خواهي کرد. دنياي تو خيلي بزرگ است به اندازه بزرگي روحت، بزرگي عشقت. با عشق زنده باش با عشق الهي به خودت اعتماد کن. تو خداگونه اي هستي بر روي زمين آنگاه که خداوند تو را از گل آفريد بر تو از روح خداوندي خويش دميد. پس تو لياقتش را داري چون جزئي از خدا در وجود توست. به اين دنياي مادي و ساکن خو نکن. روح الهي در تو جريان دارد پس قدر آن را بدان. به مأموريت الهي خويش فکر کن. با نيروي ايمان و اراده سنگها را در هم شکن. آبها را تحت کنترل خود دربياور، و اين را بدان که تو براي کامل شدن به اين دنيا آمده اي. آمده اي حقايق را بيابي و وقتي کامل شدي به بهشت مي رسي و آن را درک مي کني. آري زندگي يعني کامل شدن.   

 چه زیبا شکفتی دعا می کنم همیشه بهاری باشی

به امید کامل شدنت در زنگی ، تولدت مبارک

تو که سیماگر آزادی و ایمان بودی
مطلع شور و غزل‌خوانی باران بودی
تو که با ياد علی یا مددی می‌گفتی ‏
تو که یادآور ایثار شهیدان بودی ‏

لحظه‌ای گوش بده ‏

تو بتاب آینه‌کردار و به میدان برگرد ‏
دل به دریا بزن این بار و به میدان برگرد ‏
همچو دریا که زند موج پی موج دگر ‏
موج سوم شو و سالار به میدان برگرد ‏

لحظه‌ای گوش بده ‏

ما به شولای سپید تو ارادت داریم ‏
ما به خرداد پر از حادثه عادت داریم ‏
تو به پا خیز! همه یار دبستانی تو ‏
كه اگر بازآیی
بودنت را همه این بار غنیمت داریم

يوسف‌ عزيز! براي‌ ما خوابي‌ ببين‌ كه‌ جهان‌ بدون‌ رويا مي‌ميرد. يوسف! ما خواب‌ ستاره‌ نمي‌بينيم. خواب‌هاي‌ ما پر از گاوهاي‌ لاغر است‌ و خوشه‌هاي‌ خشك. پر از مردماني‌ كه‌ نان‌ بر سر نهاده‌اند و مرغان‌ از آن‌ مي‌خورند...
يوسف! ما تعبير خواب‌هايمان‌ را نمي‌دانيم. ما چيزي‌ نمي‌كاريم. و فردا كه‌ برادرانمان‌ برگردند ماييم‌ و شرمساري‌ و دست‌هاي‌ خالي. ماييم‌ قحط‌ سال‌ وفاداري.
يوسف! تو نيستي‌ تا راه‌ را نشانمان‌ بدهي. ما مي‌رويم‌ و در پس‌ هر گامي‌ چاهي‌ است. دنيا پر از دروغ‌ و پيرهن‌ پاره‌ خون‌آلود است.
يوسف! قرن‌ هاست‌ كه‌ به‌ چاه‌ افتادهايم‌ و سالياني‌ست‌ كه‌ كاروانيان‌ به‌ بهايي‌ اندك‌ ما را خريده‌اند..
يوسف! به‌ ما بگو كه‌ چگونه‌ عزيز شويم.
يوسف! ديري‌ست‌ كه‌ زليخا فريبمان‌ مي‌دهد. ديري‌ست‌ كه‌ پيرهنمان‌ را مي‌درد و ما هرگز نگفته‌ايم. زندان‌ دوست‌ داشتني‌تر است‌ از آنچه‌ مرا بدان‌ مي‌خوانند.
يوسف! يعقوب‌ منتظر است. پيرهن‌ ما. اما بوي‌ عشق‌ نمي‌دهد.
يوسف! براي‌ ما خوابي‌ ببين. جهان‌ بدون‌ رويا مي‌ميرد. روياي‌ گاوهاي‌ فربه‌ و خوشه‌هاي‌ سبز.
رويايِ‌ ستاره‌اي‌ كه‌ سجده‌ مي‌كند.

 از نوشته های ‌عرفان‌ نظرآهاري‌